İstanbul’da bir sabah, kendime doğru

Vapur daha iskeleden ayrılmadan şehir uyanmaya başladı. Bir pencere açıldı, bir bardak çay masaya bırakıldı. Sabahın bu küçük seslerini uzun zamandır duymamıştım.

Karşı kıyıya bakarken fark ettim: Yolculuk her zaman uzağa gitmek değildir. Bazen bildiğimiz bir yere başka bir gözle bakmaktır.

Şehir aynı şehir. Değişen, ona ayırdığımız dikkat.

Yavaşlamanın kıyısında

O gün hiçbir yere yetişmedim. Yalnızca yürüdüm, izledim ve birkaç cümle yazdım. Şimdi o sabahı hatırlatan şey ne bir bilet ne de bir fotoğraf; kendime ayırdığım zamandır.