Giriş Sayfam Yap Favorilere Ekle Sitene Ekle Arşiv RSS
ANASAYFA KOMŞULAR UYANSA YETER! YAZARLAR KÜNYE İLETİŞİM
KÜLTÜR SANAT BİZİM KİTAPLIK AKTÜALİTE TARİH POSTASI EDEBİYAT VE DÜŞÜNCE DOSYA GEÇMİŞ DOSYALAR ARŞİV
YAZARLAR ASYA DENİZ
12
14
16
18
28/05/2014 22:53
HAZIR VAKİT VARKEN.
HAZIR VAKİT VARKEN
ASYA DENİZ
 
Bazen anneannem gibi seviyorum insanları. Küçük bir yemeninin kenarını işler gibi seviyorum. Reçelleri güzel kavanozlara doldurup dizermişçesine seviyorum. Bazen anneannem gibi oluyorum. Yaşlanmış, yorgun belki yaşanmışlarla dolmuş yüzündeki çizgiler ama öyle mutlu, öyle umutlu.
Bazen anneannem gibi gülüyorum. Daha önce yaşamıştım ben bunu der gibi, sever gibi, gider gibi.
Ben bazen anneannem gibi oluyorum. Torunuma çeyiz hazırlayacak kadar ilerisini, yarın göçüp gidecek kadar şimdisini. 
Bazen anneannem gibi vedama alıştırıyorum sevdiklerimi “Ardımdan çok ağlama emi kızım? Yasin oku ben gidersem, o bana hediye olacak” 
Bazen dedem gibi tutunuyorum hayata. Çetin, hırçın rüzgârlara rağmen dimdik duruyorum dağların doruklarında.
Bazen dedem gibi sessiz oluyorum. İnceden sarıyorum tütünümü, buruk hüzünlü bir tebessüm ile izliyorum yamaçları.
Bazen dedem gibi hissediyorum. İnsanlara değer vermekten korkuyorum, her gün oturup silahımı temizliyorum. Bazen dedem gibi dik başlı oluyorum. Kimseden yardım isteyemiyorum. 
Bazen dedem gibi usul usul geçiriyorum günlerimi, yeri geliyor köyün kahvesinde insanları izliyorum yeri geliyor Karadeniz’in yemyeşil dağlarına bakarak içli bir türkü tutturuyorum.
Bazen her şey anneannemi hatırlatıyor bana.
Çocuk yüreğime nasıl ağır gelmişti ölümün hapsedici gücü.
Mezarını görene kadar inanmayacak kadar dik başlı, mezarının başında usul usul ağlayacak kadar çocuktum. Ve dedem beni öyle görmesin diye kendimi saklayacak kadar olgun.
Anneannem benim ilk kaybedişimdi.
İlk gözyaşım, ilk sevdiğimi uğurlayışım.
Canımdan bir parçayı ilk toprağın altına koyuşumdu.
Ama elbette son değildi.
Son olmadığını biliyordum bilmesine de yine de dedemi kaybedince o içimden uçup giden hisse engel olamamıştım. Yine de dizlerimin tutmayışına, yere çöküşüme, gözyaşlarıma engel olamamıştım.
İnsan hayatta bir çok şeyi kaybediyor. Gençliğini, parasını, günlerini, zamanını, mutluluğunu, silgisini… sevdiklerini…
Ama en çok sevdiklerinin yeri dolmuyor, en çok onların eksikliği batan bir güneş gibi kızıla boyuyor kalbinizi.
Demek istediğim şu ki, sevdikleriniz sizin sonsuza dek yanınızda olamayacak. Sonsuzluk diye bir kavram da yok zaten bu dünyada. Yani şimdi gidip, sevdiğiniz insanlara onları sevdiğinizi söyleseniz ne kaybedersiniz bilmiyorum ama emin olun çok şey kazanırsınız.
Sevin. Çünkü sevmek insana çok yakışıyor, gökyüzüne bulutların yakıştığı gibi.
 
Önceki Yazılar :

  Yorumlar

1 asya deniz 2014-05-30
teşekkürler :)

2 hüsamettin 2014-05-30
bunaltan sıcaklarda serinletici bir yazı olmuş. içten.

«« İlk Sayfa    « Önceki      Sayfa 1      Sonraki »    Son Sayfa »»
   (Toplam 2 Kayıt )   

  Yorum Ekle

Ad Soyad :
E-Posta :
Mesaj :
Güvenlik Kodu :


 

                            

YAZARLAR
UFUK KÜÇÜK
ZAMANSIZ, MEKÂNSIZ BİR HATIRA
SEDA Ç.
SAYIN SEN
YİĞİT KOÇ
İYİLİK ANLAYIŞLARI
UĞUR GÜVEN
----------ŞAŞIRMAK HAKKINI ELDE BULUNDURMAK-------------
REŞAT BAŞER
OSMANLI TUĞRASI BİZDEN ÖNCE
SAMİ EREN
SAHİ, İSMET ÖZEL 15 TEMMUZ AKŞAMI NEREDEYDİ?
RIFAT TÜRKARSLAN
DİNDARLIK
ASYA DENİZ
----ASYA DENİZ----SİYASETİ HEYBENİZDEN ATIN BİR KENARA
YASEMİN KARAMANLI
BAYRAM EĞLENCE MİDİR?
CİHAD YURDABAKAN
CEMİL MERİÇ:ENTELEKTÜEL BİR ÜS
TUĞBA ÖZDEMİR
ÖFKELİYİM
RAMAZAN EGE
----MEZHEP SAVAŞLARI YAHUT BİRLİKTELİK KAYGILARI ----
TAYFUN DEMİR
KISA NOTLAR -I-
ÇOK OKUNANLAR bu hafta | bu ay
ÇOK YORUMLANANLAR bu hafta | bu ay | bu yıl
İstatistik

Site En iyi Mozilla Firefox ve Chrome Tarayıcısıyla 1024x768 Çözünürlükte Görüntülenir. Tüm Hakları Saklıdır.

AKLIMIZA DÜŞÜNCE 2011

EDİTÖR